"Prøv igjen, folkens"
LINDÅS: Om og om igjen slår orkesteret opp, og gjengen på scena stemmer i. Om vel ei veke har revyen "Ku og galskap" premiere. Det er tid for øving
 Se hva vi kan... |
Samarbeid
Nærare 30 sambygdingar er i sving på grendahuset Haugatun. Salen ber preg av høg aktivitet. Mugger med vatn, flasker, kaffi og klede ligg stødd omkring. I plastposar på golvet stikk det opp kjolar og rekvisittar. I det eine hjørnet er orkestert plassert, og bak i rommet hel lysfolka til. Midt på golvet står instruktør Bjørn Olav Benjaminsen og veiver med armane. - Klokka er åtte. Klokka ti skal dette nummeret vera perfekt, insisterer han. Gjengen på scena svingar seg rundt, og trivs i rampelyset. Like under scena sit sufflør Anita Knarvik med teksten framfor seg. Ei veke før premieren spelar ho ei av hovudrollene.
Utan ein tråd
I år er det ingen i revystaben som er heilt nye, og gjengen er godt samansveisa. -Her er alle moglege slags folk med, Vi har ikkje nokon raud tråd i revyane våre, men det har hendt at enkelte pressefolk har funn ein slags leietråd utan at me har visst om det sjølv, kommenterer ein av lysfolka, før han går tilbake til brytarane. Med stødig hand passar han på at rett person er i rampelyset til rett tid. Sjølv om stykket "Ku og galskap" vitnar om ein god porsjon humør, har revyen også ei alvorleg side. - Revyen vår har alltid ei alvorleg side. Det er viktig, understrekar instruktøren før han set i gang leksjonen.
Kom igjen...
Orkesteret speler opp, og på scena tek Mona Renathe Toppe mikrofonen til munnen: "alle veit at terningen den er fiksa. Alle kryssar fingrar kaldt og kjapt..." Instruktøren vrir på seg, og slår av. - Prøv igjen, seier han. Orkesteret spelar opp på nytt og Mona Renathe syng. Denne gongen held ho litt lenger. Kordamene kjem inn og instruktøren kvepp til. - Og elles har de da bra? Spør han. Kordamene mumlar på scena, og forklarer det ikkje er så lett dette her. - Prøv utan koreografi, insisterer instruktøren. Orkesteret spelar opp for tredje gong, og Mona Renathe prøver iherdig å laga ei mjuk og feminin utgåve av Leonard Cohen. Ved sida av står kordamene heilt i ro. Fullt konsentrert om å framføra songen. Framfor scena strekkjer instruktøren ut ei hand. - Gje litt meir, ropar han. Og på scena får han svar. Jentene syng Choen sin mollstemte song med klingande røyst. For kvar tone som kjem frå scena, vert gliset breiare hjå instruktøren. - Flott! Det er bra for denne gangen, gjer klar for neste nummer, kvitrar han. Vel fornøgd.
Randi Kvinge